Tα στερνά τιμούν τα πρώτα λέει ο θυμόσοφος λαός θέλοντας να δείξει την αξία της συνέπειας λόγου και έργου κατά τη διάρκεια του βίου κάποιου.
Μίκης Θεοδωράκης : Καθαρές πολιτικές και ιστορικές καταγραφές.
Χωρίς όρεξη θα έλεγα γράφονται τούτες εδώ οι γραμμές καθώς το δάκρυ, η λύπη υπάρχει ακόμη φρέσκο στα μάτια των συγγενών αλλά και ολόκληρου του λαού και θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου καλή ώρα να ομιλούμε πάνω ουσιαστικά από ένα λείψανο. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που αποτέλεσε "σημαία" του αντιδικτατορικού αγώνα.
Για τον Μίκη εξ άλλου και τις θέσεις του διαχρονικά έχει ασκηθεί αυστηρότατη κριτική και μας βρήκαν μαχητικά - κάθετα αντίθετους.
Όμως τις μέρες αυτές οι μεγαλύτεροι εχθροί της χώρας μας και μαζί τους όλη η αστική τάξη με κάθε τρόπο πλειοδοτούν σ ένα απόλυτο θέατρο αξιοποίησης των αισθημάτων του λαού προσπαθώντας να δώσουν απίστευτες διαστάσεις στον νεκρό συνθέτη που κι ο ίδιος θα εκπλήσσονταν ενδεχομένως.
Του προσδίδουν διαστάσεις Μοναδικού, όχι απλά εθνικού αλλά Παγκόσμιου Αγωνιστή της δημοκρατίας της προόδου και ιδιαίτερα του κομμουνισμού κι ότι τέτοιος υπήρξε μέχρι το τέλος.
Υπάρχει ανάγκη λοιπόν πολιτική και κοινωνική να αποκαταστήσουμε την πικρή αλήθεια όσο πικρή κι αν είναι ..όσο χώρο και κόπο χρειαστεί.
Τα τελευταία 30 χρόνια λοιπόν ο Μ. Θεοδωράκης κυριολεκτικά έδρασε στους χώρους ακριβώς εκείνους που είναι αντίθετοι με ότι τον έκαμε αγαπητό στον λαό και όσο ο χρόνος περνά θα φαίνεται ξεκάθαρα στον λαό αυτόν ότι οι χώροι αυτοί ήταν εκείνοι που οδήγησαν την Ελλάδα σε μια νέα εθνική και κοινωνική τραγωδία.
- Σήμερα φαίνεται στους περισσότερους περίπου φυσικό που ο άνθρωπος - σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα πρωτοστάτησε το 1990 ενός κινήματος απόλυτα αντιδραστικού που δημιουργήθηκε για να εξαφανίσει αν ήταν δυνατόν το μακεδονικό έθνος και να απομονωθεί μέχρι θανάτου φυσικού των κατοίκων του το αντίστοιχο ανεξάρτητο κράτος.
- Μερικά χρόνια αργότερα με την ανοχή και προστασία όλων των ελληνικών καθεστωτικών κομμάτων υιοθέτησε τον πιο άθλιο - πρωτόγονο αντισημιτισμό που του κόστισε και μία διεθνή καταδίκη.
- Το πολιτικό και ιδεολογικό έρεβος ολοκληρώθηκε όταν ίδρυσε ένα κόμμα την "Σπίθα" η οποία κάλεσε την χώρα να συμπαραταχθεί με την Πουτινική φασιστική - ολιγαρχική Ρωσία....
- Αποκορύφωση όμως - το κερασάκι - στον πολιτικό του και ιδεολογικό εξευτελισμό αποτέλεσε η αναγνώριση των ναζιστο-κανίβαλων απογόνων δοσίλογων της "χρυσής αυγής" ως τους "ανθρώπους που αγαπάνε την Ελλάδα"
Όμως ο ίδιος δεν ξέχασε να δηλώσει πολιτική και ιδεολογική προσχώρηση στο ψευτοΚΚΕ επίσης. Το κόμμα - ηγετικό πρακτορείο του νεοχιτλερικού άξονα Ρωσίας-Κίνας καθόλου συμπτωματικά μένει ανέγγιχτο μακριά από οποιαδήποτε κριτική οποιουδήποτε άλλου κόμματος ...αντίθετα κιόλας "μπορεί σου λέει να διαφωνούμε αλλά είναι παλληκάρια." ...λένε οι λοιποί σκόπιμα πιστώνοντας στο σοσιαλφασιστικό Μπρεζνιεφικό κατασκεύασμα ...την δόξα και την τιμή του παλιού ΚΚΕ και των αγωνιστών του. Όλα αυτά για πολλούς λόγους αλλά και ένας κύριος και σοβαρός....Με τον τρόπο αυτό το ψευτοΚΚΕ - η επιτομή του σοσιαλφασισμού- μπορεί να αποδίδει "εύσημα", να "δοξάζει" ή να "απαξιώνει" πανεύκολα από θέση αμόλυντου και ακέραιου σε οποιονδήποτε ανάλογα με τι συμφέρει.
Έτσι προκειμένου να καταπιεί εύκολα ο λαός την πλέον αντιδραστική, εθνικιστική, αντισημιτική, φιλοναζιστική στάση Μ. Θεοδωράκη ...Αγιοποιεί τον καλλιτέχνη μαζί βεβαίως με την φιλορωσική αστική τάξη ρίχνοντας στην κορφή και ολίγη από την μουσική της νιότης.
Αυτά τα τραγούδια είναι βαθύτατα λαϊκά, ανήκουν στον λαό γιατί αυτός τα υιοθέτησε σε συγκεκριμένες συνθήκες και αγώνες και θα τα χρησιμοποιήσει ξανά σίγουρα στους νέους σκληρότερους αγώνες που έρχονται. Αυτά τα τραγούδια δεν είναι τραγούδια επετειακά, δεν είναι τραγούδια συναισθηματικά και προσπαθούν οι ίδιοι να τα εξευτελίσουν μέσα στην επετειακή υποκρισία όπως προσπάθησαν να σφετεριστούν το Πολυτεχνείο και να το πνίξουν κι αυτό γιατί ούτε του Πολυτεχνείου την ψυχή ήθελαν ούτε του αντιδικτατορικού αγώνα θέλουν...δεν κάνουν για τα αφεντικά τους στην Μόσχα και το Πεκίνο αυτά ...κι έτσι τα πνίγουν ατις φανφαροεπετείους των.
Αυτό όμως που θα είναι τεράστιο πρόβλημα για τον λαό να μπορέσει να δώσει μια δύσκολη μάχη ενάντια στα συναισθήματα που του έχουν δημιουργήσει αυτοί οι ίδιοι τύραννοι συνδέοντας τον σοσιαλφασισμό με τα αληθινά τραγούδια της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της Δικαιοσύνης.
Τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη είναι βέβαιο ότι θα οικειοποιηθούν ξανά από τον λαό γιατί εξέφρασαν ένα τεράστιο φάσμα πολιτικών, ιδεολογικών και ταξικών δυνάμεων κατά την διάρκεια ενός μακρύ δημοκρατικού και αντιδικτατορικού αγώνα.
Αυτό το γνήσιο ευρύ μέτωπο...στο τέλος του αντιδικτατορικού αγώνα μέσα από συγκρούσεις των ταξικών δυνάμεων που ακολούθησαν, ηττήθηκε. Ασφαλώς νικητής δεν ήταν η νεολαία που ηγήθηκε μεν αλλά που ηττήθηκε στην μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου γιατί ούτε την οργάνωση είχε, ούτε την εργατική βάση ούτε ασφαλώς είχε πολιτικό στόχο και πρόγραμμα που να αποφέρει έστω ένα μέρος της εξουσίας.
Αλλά ακόμη και οι αστικοδημοκρατικές δυνάμεις του μετώπου που ήρθαν στην εξουσία δεν ήταν νικητές. Τον πυρήνα της ισχύος τον κράτησε ο μέγας ελληνικός σοβινισμός. Μεταλλαγμένος με ευρωπαϊκή, συχνά τριτοκοσμική - αντιιμπεριαλιστική μορφή και πληγωμένος από την απώλεια της Κύπρου αλλά μονίμως ξενόδουλος.
Με βάση αυτόν τον σοβινισμό και οξύνοντας τον ακραία μια με το μακεδονικό μια με την υποδαύλιση της εχθρότητας με την Τουρκία ...κατάφερε τελικά να αρπάξει την πολιτική ηγεμονία στο κράτος ο νέος φασιστικός ρώσικος ιμπεριαλισμός που με αριστερό σακκάκι και κουνώντας σημαίες ψευτοεπανάστασης και ψευτοσοσιαλισμού μέσα στο αστικοδημοκρατικό αντιδικτατορικό μέτωπο, ήταν κρυμμένος και υπονόμευε.
Ο παραδοσιακός ελληνικός σοβινισμός δεν μπόρεσε να αντισταθεί σ αυτην την λαίλαπα παρ΄ ότι προσπάθησε ελάχιστα μερικές φορές.
Έτσι ήταν ακόμα και στα τραγούδια της αντιδικτατορικής αντίστασης, κυρίως μέσα στη μυστικιστική ποίηση του Ελύτη με τη μορφή της δήθεν τρισχιλιόχρονης ελληνοβυζαντινής συνέχειας που από κάτω της βρίσκεται η ανομολόγητη αξίωση πολιτιστικής υπεροχής του νεοέλληνα αστού σαν απάντηση στη Δύση που νιώθει πως τον υποτιμάει.
Αυτήν την ποίηση ο Θεοδωράκης την αποθέωσε επειδή εκεί βρισκόταν και η δική του ιδεολογική αχίλλεια φτέρνα. Αυτή η αντιδραστική μυθολογία, τελικά κατάπιε και τους δυο δημιουργούς στην αντιδραστική άβυσσο του μακεδονικού, ενώ τον δεύτερο τον έστειλε στον αντισημιτισμό και τελικά στο φιλοχρυσαυγιτισμό και στην Πουτινοφιλία.
Τίποτα το ωραίο και τίποτα το άσχημο δεν πέφτει από τον ουρανό. Και τελικά κανείς δεν είναι άτρωτος από τα κύματα της ταξικής πάλης. Εκείνος δηλαδή που σε μια φάση βρέθηκε στην κορυφή ενός κύματος στην επόμενη μπορεί σε μια άλλη να βρεθεί στον πυθμένα του. Ακόμα και λαοί και έθνη ολόκληρα μπορούν να έχουν μια τέτοια πορεία. Σε ότι αφορά τις δυο αντίθετες πλευρές μιας πορείας, δηλαδή και τα πάνω της και τα κάτω της πρέπει να αναγνωρίζονται από τον έντιμο ιστορικό στο σωστό τους μέγεθος, αλλά ένας άνθρωπος της ταξικής πάλης κρίνεται τελικά από το σε ποιο στρατόπεδο θα παραδώσει την τελευταία του πνοή.
ΠΗΓΗ ΟΑΚΚΕ
#πολιτική # Μ, Θεοδωράκης # ιστορία
