ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ

Η Ιστορία ενός ακόμη υπονομευμένου έργου που δεν ήθελε κανείς παρά μόνον οι εργολάβοι και οι ενδιάμεσοι, στελέχη κλπ με στόχο τα Ευρωπαϊκά κονδύλια. 

Η ιστορική διαδρομή της κατασκευής του μετρό της Θεσσαλονίκης αποτυπώνει με ακρίβεια την πορεία που ακολουθούν στην Ελλάδα όλες οι μεγάλες επενδύσεις που δεν έχουν την έγκριση του ρωσόδουλου μπλοκ που σαμποτάρει την παραγωγή της, καταστρέφει την εργατική της τάξη και τη δυνατότητά της να είναι μια σύγχρονη βιομηχανική χώρα. Οι σύγχρονες αστικές συγκοινωνίες δεν αποτελούν μόνο μέσο για να πηγαίνουν οι άνθρωποι στις δουλειές τους, αλλά αποτελούν και βασικό παράγοντα για τη βελτίωση της καθημερινής κοινωνικής ζωής τους.

Η ψευτοαριστερά προβάλλοντας πάντα ένα εντελώς επιλεκτικό και υποκριτικό πάθος για τη αρχαιότητα (επιχείρημα που-μαζί με τη μόλυνση- βρίσκεται σχεδόν σε κάθε παραγωγικό σαμποτάζ που πραγματοποιεί) εμποδίζει την κατασκευή του μετρό της Θεσσαλονίκης. Στην πραγματικότητα θέλει μια κατεστραμμένη βιομηχανικά πόλη με ταλαιπωρημένους κατοίκους, με χτυπημένο το εμπορικό της κεφάλαιο και έρμαιο στις συμμορίες του ρώσου κρατικο-ολιγάρχη Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος εκτός από την πιο δημοφιλή ποδοσφαιρική ομάδα της έχει αρπάξει και το λιμάνι της. Το αστείο είναι ότι τα αρχαία αυτά, όπως και αντίστοιχα στην Αθήνα δεν θα τα έβλεπε ποτέ κανείς και θα έμεναν για πάντα θαμμένα κάτω από τα κτίρια της πόλης αν δεν γίνονταν οι εκσκαφές του μετρό ενώ τώρα που θα μπορούν να τα απολαύσουν οι κάτοικοί της, οι σαμποταριστές θέλουν να τους το επιτρέψουν με τον όρο να χαλάσει η πρακτική ζωή τους για αρκετά χρόνια ακόμα.

Μετά από μεγάλη εσωτερική σύγκρουση και παρά τη βρώμικη στάση Μητσοτάκη το ΣτΕ απορρίπτει τις προσφυγές των σαμποταριστών

Η αποκάλυψη των αρχαιοτήτων είχε σταματήσει για χρόνια το έργο, κάτι που φρόντισε ιδιαίτερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την εμμονή της να προχωρήσει η κατασκευή με τα ευρήματα στη θέση τους, κάτι που αποδείχτηκε τεχνικά αδύνατο. Για να ξεμπλοκάρει το έργο η αρμόδια υπουργός Μενδώνη με σύμφωνη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου έδωσε έγκριση για την απόσπασή τους και την επανατοποθέτησή τους. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να προχωρήσει η κατασκευή του μετρό και να μη στερηθούν οι κάτοικοι την πρόσβαση στις βυζαντινές αρχαιότητες.

Σε αυτή την απόφαση αντέδρασαν με συνολικά επτά αιτήσεις ακύρωσης φορείς επιστημόνων και κατοίκων. Οι τέσσερις από τις επτά κατατέθηκαν από σωματεία τον Ενιαίο Σύλλογο Υπαλλήλων ΥΠΠΟΑ Αττικής, Στερεάς και Νήσων, την Πανελλήνια Ενωση Συντηρητών Αρχαιοτήτων, το Σύλλογο Εκτάκτων Αρχαιολόγων και το Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Στο τέλος του περασμένου Απρίλη το ΣτΕ απέρριψε με απόφασή του τις προσφυγές και ο δρόμος για το τελείωμα του μετρό φαίνεται τώρα να είναι ανοιχτός.

Το κείμενο της απόφασης δημοσιεύτηκε στα τέλη Ιούνη στην ιστοσελίδα του ΣτΕ. Το ΣτΕ λέει τα αυτονόητα:

«έχει κριθεί παγίως από το Δικαστήριο ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις μεγάλων τεχνικών έργων, τα οποία είναι απαραίτητα για την εθνική άμυνα της Χώρας ή έχουν μείζονα σημασία για την εθνική οικονομία και ικανοποιούν ζωτικές ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, είναι δυνατό να επιτρέπονται επεμβάσεις σε μνημείο ή  μνημειακό σύνολο στο μέτρο που καθίστανται απολύτως αναγκαίες για τους παραπάνω σκοπούς, ύστερα από στάθμιση της αξίας του μνημείου ως στοιχείου της πολιτιστικής κληρονομιάς, της σοβαρότητας του επιδιωκόμενου σκοπού και της αναγκαιότητας να εκτελεστεί το έργο, εφόσον διαπιστωθεί, με βάση εμπεριστατωμένη έρευνα, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, με την οποία θα ήταν δυνατό να αποτραπεί η βλάβη του μνημείου. Στην όλως δε εξαιρετική αυτή περίπτωση επιτρέπεται, όπως έχει κριθεί,  και η οριστική μεταφορά μνημείου, ήτοι η μετακίνηση και διατήρησή του σε άλλο τόπο από εκείνον στον οποίο βρέθηκε, εφόσον τούτο είναι αναγκαίο για την προστασία του μνημείου ή για την προστασία της ανθρώπινης ζωής». (https://www.liberal.gr/politismos/giati-den-tha-ginei-pote-metro-sti-thessaloniki/388042).

Δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο το ΣτΕ να ρίχνει τέτοια χαστούκια στους σαμποταριστές αφού έχει αποδειχτεί διαχρονικά ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τους δικαιώνει, με νομολογία που έχει διαμορφωθεί από φίλους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του Μιχαήλ Δεκλερή. Το λιθαράκι της σε αυτή την άθλια νομολογία έβαλε η πρόεδρος της Δημοκρατίας Σακελλαροπούλου στην περίπτωση της ακύρωσης της εκτροπής του Αχελώου.

Η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ που έκρινε τις προσφυγές ήταν οριακή, οι ψήφοι ήταν 13 προς 12, με καθοριστική την ψήφο της προέδρου. Η οριακή πλειοψηφία φανερώνει την έντονη σύγκρουση που δόθηκε στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο και πόσο επέδρασε η πίεση των κατοίκων και των τοπικών φορέων που νοιάζονται γι αυτούς, αλλά και η επιμονή ενός φιλοαναπτυξιακού τμήματος της ΝΔ που διατηρεί ακόμα κάποια σχετική δύναμη στην κυβέρνηση και δεν ακολουθεί τη φιλοσαμποταριστική πολιτική του διπρόσωπου αρχηγού της, για να αποτραπεί νέο σταμάτημα του έργου. Οι σοσιαλφασίστες σαμποταριστές έκαναν έναν τρομερό θόρυβο με διάφορους φορείς, μειοψηφικές επιτροπές κατοίκων, εκκλήσεις για υποστήριξη εκτός συνόρων, δημιουργώντας την ψεύτικη εντύπωση μιας σθεναρής αντίδρασης του πληθυσμού και ενός οικουμενικού αιτήματος. Δεν έχουν όμως το λαό μαζί τους. Μόνο θυμός υπάρχει στο λαό της Θεσσαλονίκης για ένα έργο υποδομής που καθυστερεί χρόνια χωρίς ουσιαστικό λόγο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ολομέλεια του ΣτΕ έρχεται τα τελευταία χρόνια σε σύγκρουση με το σοσιαλφασιστικό μέτωπο, ενώ σε γενικές γραμμές στη μεταπολίτευση έχει μια βαριά κληρονομιά από εγκληματικές αντιαναπτυξιακές αποφάσεις. Τελευταία είχε σταθεί ξανά απέναντι στους σοσιαλφασίστες, και πάλι με έντονη σύγκρουση στο εσωτερικό του, σε ένα ακόμα πιο κρίσιμο ζήτημα, ένας ζήτημα δημοκρατίας, αυτό της λειτουργίας των ΜΜΕ όταν επιχείρησε να τα κλείσει και να τα χειραγωγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες. Τότε ήταν οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές ηγεσίες που πούλησαν αυτή την αντίσταση, και έφτασαν σε έναν επαίσχυντο συμβιβασμό με τη συριζέϊκή κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Σαββίδης να αποκτήσει ξαφνικά κανάλι το Open, και να γίνει μεγαλομέτοχος στο Μέγκα.

Με την ευκαιρία σημειώνουμε ότι στην απόφαση του ΣτΕ για το μετρό ήταν κρίσιμος ο ρόλος μίας μεταβατικής προέδρου της Ολομέλειας, της Μαίρης Σαρπ, που διορίστηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για μία σύντομη θητεία η οποία έληξε στις 30/06.

Με το επιχείρημα της οριακής πλειοψηφίας της απόφασης του ΣτΕ οι σαμποταριστές ξεσπάθωσαν και ετοιμάζονται τώρα για ένα δεύτερο γύρο όχι μόνο προσφυγών αλλά αυτή τη φορά με τη βία ενός σοσιαλφασιστικού κινήματος που θα εμποδίσει τα συνεργεία να μετατοπίσουν τα αρχαία. Σύλλογοι και συλλογικότητες καθοδηγούμενοι από τη σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά έβγαλαν διαπρύσιες ανακοινώσεις, και μιλούν μέχρι και για βυζαντινή Πομπηία! Ο σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων ανακοίνωσε:

«Ως Σύλλογος θεωρούμε ότι, ενάντια στο ξερίζωμα της καρδιάς της βυζαντινής, κοσμικής Θεσσαλονίκης, στις συνειδήσεις των συναδέλφων μας θα μετρήσει η επιταγή της ίδιας της ουσίας της αρχαιολογικής αποστολής μας. Καλούμε τα μέλη μας, καλούμε όλους τους συναδέλφους αρχαιολόγους, να μην εργαστούν στην απόσπαση αρχαιοτήτων»

και πιο κάτω απείλησε τα μέλη του που θα δουλέψουν στο έργο

«Συνάδελφοι που τυχόν θα αποφασίσουν να εργαστούν για την απόσπαση, θα έχουν θέσει οι ίδιοι εαυτούς εκτός Συλλόγου (Η υπογράμμιση δική μας)» (https://thepressproject.gr/17-5-21). Και παρακάτω: «θεωρούμε ότι το στρατόπεδο του τεμαχισμού και της απόσπασης, το οποίο έχει στις τάξεις του τα κυβερνητικά fake news και τα μέσα αναπαραγωγής αυτών, την αλυσίδα των εξωθεσμικών παρεμβάσεων της υπουργού, τις πιέσεις και τους εκβιασμούς των μεγαλοεργολάβων, δεν μπόρεσε όλους αυτούς τους μήνες να αναπτύξει το παραμικρό επιχείρημα για να υποστηρίξει, έστω για τα προσχήματα, την άποψή του». Εδώ φαίνεται και η μεγάλη τους υποκρισία, αφού για τα αρχαία του σταθμού της Αγίας Σοφίας, που αντιμετωπίστηκαν με την ίδια μέθοδο της απόσπασης και επανατοποθέτησης, αλλά που κατασκευάστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ δεν έβγαλαν κιχ.

Από το πετροβόλημα της απόφασης δεν έλειψε το ψευτοΚΚΕ που κάλεσε σε κίνημα διεκδίκησης για την αναθεώρηση της απόφασης της κυβέρνησης για τα αρχαία και την προστασία των αρχαιοτήτων στο Σταθμό Βενιζέλου με διατήρησή τους στον χώρο, χωρίς απόσπαση και επανατοποθέτησή τους. (https://www.rizospastis.gr/story.do?id=11246193). Δηλαδή καλεί σε κίνημα για το σταμάτημα του έργου στην πράξη γιατί δεν μπορεί να υπάρχει μετρό με τα αρχαία στη θέση τους. Εδώ δεν αποκλείουμε να πάνε για φυσική τραμπούκικη βία.

Λίγο πριν βγει η κρίσιμη απόφαση του ΣΤΕ στο πιο κρίσιμο για το μέλλον του έργου σημείο, στην κορύφωση της πολιτικής μάχης, και με μία πρώτη νίκη του μετώπου υπέρ του μετρό, η ηγεσία Μητσοτάκη απέδειξε τον ελεεινό της χαρακτήρα όταν όχι μόνο δεν χαιρέτισε την απόφαση του ΣτΕ, αλλά επιχείρησε να την υποβαθμίσει. Στις 25/5 ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε στο εργοτάξιο της Βενιζέλου ανάμεσα σε ειδικούς υπηρεσιακούς παράγοντες χωρίς να μιλήσει καθόλου στον τύπο. Μάλιστα, μια βδομάδα πριν είχε πάει στη Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης χωρίς να περάσει καθόλου από το εργοτάξιο. Ήταν η στιγμή που η εκστρατεία των σαμποταριστών βρισκόταν στο αποκορύφωμά της με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο χώρο του έργου και διεθνές μάζεμα υπογραφών ανάμεσα στις οποίες μπήκαν μαζί με γνωστά ξένα ονόματα - όπως συνηθίζει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τρομοκρατεί τα ντόπια θύματά του - και τα ονόματα διανοούμενων της Θεσσαλονίκης με κάποιο βάρος. Όταν βγήκε η απόφαση του ΣΤΕ, δηλαδή μια μεγάλη νίκη του μετώπου υπέρ του μετρό, η ηγεσία Μητσοτάκη δεν χαιρέτισε την απόφαση του ΣτΕ, αλλά επιχείρησε να την υποβαθμίσει.

Αυτή η στάση του κρυφοσυριζαίου Μητσοτάκη ενθαρρύνει τους σαμποταριστές να συνεχίσουν. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση της προέδρου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων Δ. Κουτσούμπα, που έγραψε:

«Θα κάνω μια θετική σκέψη: ότι ο ίδιος ο δρόμος του Ιουστινιανού, ο decumanus maximus της πόλης, που μέχρι στιγμής έχει “κερδίσει” την καρδιά όποιου τον έχει επισκεφτεί, 6 μέτρα κάτω από την Εγνατία και στην ίδια ευθεία, κάποια μέτρα πάνω από τον συρμό του μετρό, που περίμενε αιώνες για να ξαναβγεί στο φως αγέρωχος και φωτεινός όπως όταν τον περπατούσαν χιλιάδες πόδια, ο ίδιος ο δρόμος θα κερδίσει όσους επιβουλεύονται την καταστροφή του. Ας ελπίσουμε ότι ο πρωθυπουργός, τώρα που είδε από κοντά αυτό για το οποίο φωνάζουμε τόσα χρόνια με όλη μας την καρδιά, θα αλλάξει ρότα» (https://www.efsyn.gr/21/5/21).

Ίσως να μην είναι εντελώς συμπτωματικές οι αναφορές του ρώσου υπουργού εξωτερικών Λαβρόφ στον υφιστάμενο του Δένδια λίγες μέρες μετά στο Σότσι της Ρωσίας: «θυμόμαστε πως οι ‘Αγιοι Ισαπόστολοι, οι αδελφοί Κύριλλος και Μεθόδιος, οι οποίοι συνέταξαν το κυριλλικό αλφάβητο τον 9ο αιώνα και μετέφρασαν στη σλαβική γλώσσα τα πρώτα εκκλησιαστικά βιβλία κατάγονταν από τη βυζαντινή πόλη της Θεσσαλονίκης» (https://www.tanea.gr/2021/05/24). Το μετρό ασφαλώς δεν χαλάει τη βυζαντινή πλευρά της συγκεκριμένης πόλης αλλά η αποικιακή διάθεση της Ρωσίας να την κάνειι μια Σαββιδούπολη τη χαλάει.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής της 10/7: “Η απαραίτητη απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού, με την οποία θα εγκρίνεται η μελέτη απόσπασης, θα εκδοθεί μέσα στις επόμενες ημέρες (και σίγουρα θα προσβληθεί ενώπιον του ΣτΕ)”. 
Η μελέτη απόσπασης προβλέπει την ολοκλήρωση της επιχείρησης σε 5,5-6 μήνες, διάστημα που η κατασκευάστρια «Αττικό Μετρό» επιθυμεί να μειωθεί στους 4 μήνες, με διπλασιασμό των βαρδιών (https://www.kathimerini.gr/culture/561427615/metro-thessalonikis-apospasi-archaiotiton-apo-venizeloy-epanatopothetisi-ston-stathmo-agias-sofias/).

 

Το ιστορικό του σαμποτάζ στο μετρό της Θεσσαλονίκης

Το μετρό της Θεσσαλονίκης* ξεκίνησε το 1976, αλλά ουσιαστικά η κατασκευή του άρχισε το 2006- με τη συγχρηματοδότηση Ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας- με τη δημοπράτηση της βασικής γραμμής, ενώ το 2012 δημοπρατήθηκε επίσης και η επέκταση της βασικής γραμμής. Οι εργασίες σταματούν για πρώτη φορά στις 24.12.2012, και ενώ είχε κατασκευαστεί περισσότερο από το 75% των σηράγγων, γιατί έπρεπε να αποφασιστεί τι θα γίνει με τα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της οδού Βενιζέλου, όπου και θα κατασκευάζονταν ο ομώνυμος σταθμός. Το Γενάρη του 2013 το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο γνωμοδότησε ομόφωνα υπέρ της απόσπασης και της μεταφοράς των αρχαιοτήτων του Σταθμού της Βενιζέλου στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά και ο τότε αναπληρωτής υπουργός ΠΑΙΘΠΑ Τζαβάρας υπογράφει τη σχετική απόφαση. Αμέσως αντιδρά ο Σύλλογος Ελλήνων αρχαιολόγων και δεν ξεκινά καμιά εργασία μέχρι της 29 Αυγούστου του ίδιου έτους. Τότε πραγματοποιείτε μια σύσκεψη των εμπλεκόμενων φορέων που έβγαλε και ανακοίνωση: «Η Αττικό Μετρό, σε συνεργασία με το ΑΠΘ και το ΤΕΕ/ΤΚΜ, έφτασε σε μία τελική, προτεινόμενη μελέτη, την οποία τόσο το Υπουργείο Πολιτισμού, όσο και η Δημοτική Αρχή, βλέπουν με ικανοποίηση». Το σχέδιο προέβλεπε απόσπαση και επανατοποθέτηση κατά 85% των αρχαιοτήτων. Τον Δεκέμβριο του 2013 η προσφυγή που είχε καταθέσει νωρίτερα ο Δήμος Θεσσαλονίκης, με δήμαρχο τον Μπουτάρη για την παραμονή των αρχαίων στο σταθμό Βενιζέλου, στο Τμήμα Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας γίνεται δεκτή. Ο Μπουτάρης δηλαδή από τη μια συμφωνούσε και από την άλλη έκανε προσφυγές στο ΣτΕ.

Η συνεδρίαση για την τελική απόφαση ορίζεται για τον Ιανουάριο του 2014, ενώ το ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) συνεδριάζει ξανά για το ίδιο θέμα. Η πρόταση του ΚΑΣ από τις 28/1/2014 για απόσπαση των αρχαιολογικών ευρημάτων, κατασκευή του σταθμού του μετρό, επανατοποθέτησή των αρχαίων στο ίδιο σημείο και διαμόρφωση επισκέψιμου χώρου εγκρίνεται με υπουργική απόφαση. Όμως ο Μπουτάρης επιμένει στην προσφυγή του επειδή δεν έγινε ακύρωση της προηγούμενης απόφασης Τζαβάρα που προέβλεπε την απομάκρυνση των αρχαιοτήτων. Τον Μάρτιο εκδικάζεται μετά από αναβολές η προσφυγή του δημάρχου στο ΣτΕ προκειμένου να ακυρωθεί η απόφαση Τζαβάρα. Τελικά εκδίδεται κοινή πρόταση του δήμου Θεσσαλονίκης και της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΑΕ για τον αρχιτεκτονικό επανασχεδιασμό του Σταθμού Βενιζέλου, με τα αρχαία να μένουν στη θέση τους τελικά και να είναι στην κοινή θέα, την οποία εγκρίνει στις 16 Δεκέμβρη του 2014 το ΚΑΣ. Και ενώ φαινόταν ότι το μετρό θα άρχιζε ξανά, ο νέος υπουργός Πολιτισμού Α. Μπαλτάς, τον Οκτώβριο του 2015, υπέγραψε απόφαση για την κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων που βρέθηκαν στο σκάμμα του σταθμού “Βενιζέλου”. Πράγμα το οποίο σήμαινε ότι ακυρώνονταν όλες οι προηγούμενες αποφάσεις και στην ουσία ο σταθμός της Βενιζέλου καταργούνταν, αφού δεν μπορούσε να κατασκευαστεί χωρίς την καταρχήν μετακίνηση των αρχαίων. Μερικούς μήνες αργότερα στις 16 Ιουνίου 2016 υπογράφεται το Μνημόνιο Συναντίληψης και Συνεργασίας, μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Υπουργείου Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων, της «ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.» και του Δήμου Θεσσαλονίκης με αντικείμενο τη διαμόρφωση ενός πλαισίου συνεργασίας για την ανάδειξη των σημαντικών αρχαιοτήτων που ανασκάφηκαν κατά τις εργασίες κατασκευής του σταθμού “Βενιζέλου” του Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης.

Τελικά στις 15/11/2016, ανακοινώνεται η νέα συμφωνία που ήταν η συνύπαρξη των αρχαιοτήτων με τις λειτουργίες του μετρό, με την απόσπαση και επανατοποθέτηση να αφορά μόνο στο 8-10% των αρχαιοτήτων, λύση η οποία εφαρμόστηκε και στην κατασκευή του σταθμού της Αγίας Σοφίας. Στις 24/1/2017 η μελέτη στην οποία συμφώνησαν η Αττικό Μετρό ΑΕ, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Αρχαιοτήτων, το Υπουργείο Υποδομών και ο Δήμος Θεσσαλονίκης παίρνει την έγκριση του ΚΑΣ και ο σταθμός της Βενιζέλου αποφασίζεται να παραδοθεί το 2021. Μετά από ένα χρόνο, το Δεκέμβρη του 2018 ο Τσίπρας εγκαινιάζει (!!!) το μετρό, χρησιμοποιώντας γιγαντοπανώ ζωγραφισμένα για να φαίνεται τελειωμένο ένα έργο που το κόμμα του σαμπόταρε και συνεχίζει να σαμποτάρει με κάθε τρόπο.

Ουσιαστικά ο Τσίπρας εγκαινίασε μία μακέτα μη υλοποιήσιμη! Ο Διευθυντής Έργων του Μετρό Θεσσαλονίκης (συντονιστής της ομάδας εργασίας που είχε υποβάλει την πρόταση το έτος 2017 για την κατά χώραν διατήρηση) βεβαίωσε ότι αν και προσπάθησαν από το 2017 έως τα μέσα του 2019, δεν προέκυψε τελικά εφικτή κατασκευαστικά λύση με κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων (https://www.liberal.gr/politismos/giati-den-tha-ginei-pote-metro-sti-thessaloniki/388042).

Οι αληθινές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισαν όταν εκδόθηκε η απόφαση της Μενδώνη για τη μόνη βιώσιμη λύση, οπότε ξεκίνησε η ολόπλευρη επίθεση για την καθαίρεση της με τη χρήση όποιων σκανδάλων μπορούσε να ανακαλύψει η να επινοήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να την αφορούν.

Η τύχη του μετρό θα εξαρτηθεί από την πάλη του λαού της Θεσσαλονίκης ενάντια στους σαμποταριστές

Το μετρό είναι ένα μέσο για τη διευκόλυνση της παραγωγικής και κοινωνικής δραστηριότητας των ανθρώπων. Διευκολύνει τη μετάβαση από και προς τη δουλειά τους και διευκολύνει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητές, ιδιαίτερα το εμπόριο και τις υπηρεσίες στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης. Η ανακοίνωση του Εμπορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης είναι χαρακτηριστική:

«Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης καλεί την κυβέρνηση να συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι η αγορά της πόλης δεν αντέχει ούτε μια ημέρα ανατροπής του προγραμματισμένου χρόνου παράδοσης του σταθμού Βενιζέλου” επισημαίνεται στην ανακοίνωση. “Η αγορά της Θεσσαλονίκης, κάνοντας τεράστιες θυσίες από το 2006, οι οποίες απέκτησαν άλλη διάσταση και ένταση με την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα τα τελευταία δέκα χρόνια, ζητά την εμπρόθεσμη παράδοση του έργου με ολοκληρωμένο και τον σταθμό της Βενιζέλου. Οι αντοχές του εμπορικού κόσμου έχουν εξαντληθεί. Οι επιχειρήσεις μας που κινδυνεύουν από λουκέτο, είναι η ζωή μας»( https://ecozen.gr/2019/08/23).

Από τώρα και στο εξής η ανάδοχος του έργου Αττικό Μετρό έχει τρία χρόνια μπροστά της για να το ολοκληρώσει καθώς, μετά τον Δεκέμβρη του 2023, σε περίπτωση που το μετρό δεν τεθεί σε λειτουργία, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να επιστρέψει περίπου 700 εκατ. ευρώ στα κοινοτικά ταμεία (https://www.lifo.gr/now/entertainment/oristiko-metaferontai-ta-arhaia-apo-ton-stathmo-benizeloy-sti-thessaloniki)

Η πίεση του λαού της Θεσσαλονίκης και της ζωής της ίδιας στους ρωσόδουλους σαμποταριστές καθώς και σε κάθε λογής νεομεσαιωνιστές είναι πελώρια. Και ο ίδιος ο Μητσοτάκης θα δυσκολευτεί πολύ να αντιμετωπίσει το μεγάλο ρεύμα μέσα στο κόμμα του που θέλει αυτό το έργο όπως θέλει και το ακόμα πιο εμβληματικό και γι αυτό πιο μισητό στους σαμποταριστές έργο του Ελληνικού. Είναι αυτή η εσωτερική πίεση που αναγκάζει το Μητσοτάκη να κρατάει ακόμα τη Μενδώνη μέσα στην κυβέρνηση παρά τις κατά κύματα επιθέσεις των σαμποταριστών. Εννοείται ότι οι ακούραστοι και οργανωμένοι τυφλοπόντικές μέσα στο κόμμα της ευρωπαιόφιλης αστικής τάξης που έχουν επικεφαλής τους την τριάδα Καραμανλή, Σαμαρά, Μητσοτάκη μπορούν να κινούν ολόκληρα τμήματα του κρατικού μηχανισμού και βέβαια να δίνουν διαρκώς σήματα στο πυροβολικό του ΣΥΡΙΖΑ που ακριβώς θα πρέπει να συγκεντρώνει τα πυρά του μέσα στο γενικά χαζοχαρούμενο στρατόπεδο της ΝΔ.

ΠΗΓΗ : OAKKE 

 

 ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 11 Σεπτ 2004 / 

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ (Σινουκ) 

Το λεπτό ρώσικο παιχνίδι με Βαρθολομαίο και Παλαιστίνιους

Η πτώση του Ειρηναίου τότε επιτεύχθηκε χάρη στις συντονισμένες ενέργειες Ελλήνων και Παλαιστινίων και ιδιαίτερα χάρη στη δραστήρια διπλωματία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Σκανδαλάκη. Η ελληνική κυβέρνηση και η παλαιστινιακή αρχή ενέργησαν στα πλαίσια της συμμαχίας τους με τη Μόσχα που προσπαθούσε καιρό τότε να βάλει πόδι στην περιοχή.
Το τελειωτικό χτύπημα στον Ειρηναίο δεν το έδωσε ούτε ο Σκανδαλάκης, ούτε ο Αμπάς, αλλά ο μοιραίος Βαρθολομαίος ο οποίος σήκωσε τελικά το μπαλάκι που του πέταξαν στην αυλή του πιστεύοντας ότι θα κερδίσει ισχύ στην επόμενη μέρα της διαδοχής. Από τη στιγμή που ο Βαρθολομαίος βγήκε μπροστά, όλοι οι άλλοι έκαναν πίσω και ξαφνικά οι παλαιστίνιοι εμφανίστηκαν οι πιο θερμοί υποστηρικτές του Ειρηναίου. Το παράδοξο αυτό έχει την εξήγησή του: Ο Ειρηναίος είχε ακόμη κάποια δύναμη στα χέρια του που δεν μπόρεσαν να του την αφαιρέσουν. Πρόκειται για τους καθοριστικούς ψήφους των ιερέων που πρόσκεινταν στον Ειρηναίο και θα κληθούν μετά να ψηφίσουν για τον διάδοχο. Αυτούς τους ψήφους ήθελε να προσεταιριστεί η ρώσικη πλευρά ενάντια στην υποψηφιότητα που θα στηριχθεί από το οικουμενικό πατριαρχείο. Γι’ αυτό αμέσως οι φίλοι της Ρωσίας στην παλαιστινιακή αρχή ανέλαβαν τον προσεταιρισμό του θύματός τους, ενώ η ίδια η Ρωσία συνεχίζει να χτυπάει το θύμα ως την τελική του πτώση, αλλά βάζοντας άλλους μπροστά.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

Στην υπόθεση Ειρηναίου αναπτύχθηκε ένα τόσο πολύπλοκο σχέδιο που μόνο η ρώσικη διπλωματία θα μπορούσε να το έχει οργανώσει. Πρώτη ξεκίνησε η Ελλάδα την επίθεση και στη συνέχεια ακολούθησε ένα ντόμινο το οποίο δεν θα ήταν δυνατό χωρίς έναν ρωσόφιλο όπως ο Αμπάς στην ηγεσία της παλαιστινιακής αρχής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η επίθεση εκδηλώθηκε σχεδόν αμέσως μετά το θάνατο του εθνικιστή παλαιστίνιο ηγέτη Αραφάτ. Μεταξύ Ειρηναίου και Αραφάτ υπήρχε πάντα καλή σχέση και μάλιστα αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το Ισραήλ καθυστέρησε τρία χρόνια να αναγνωρίσει την εκλογή του ως πατριάρχη. Ο Ειρηναίος σαν έλληνας εθνικιστής μόλις εκλέχτηκε διακήρυξε την πρόθεσή του να διαφυλάξει τις μεγάλες εκτάσεις που έχει το πατριαρχείο στην περιοχή και μάλιστα ακύρωσε προηγούμενες συμφωνίες με το Ισραήλ που είχε κάνει ο προκάτοχος του Διόδωρος με αποτέλεσμα να καταδικαστεί από τα δικαστήρια του Ισραήλ σε τεράστιες αποζημιώσεις! Δεν είχε λοιπόν λόγους η παλαιστινιακή αρχή να χαλάσει αυτή τη σχέση.

 Η σχετικά όμως ανεξάρτητη στάση του Ειρηναίου εκτός από το Ισραήλ είχε δυσαρεστήσει και τη Ρωσία, δυσαρέσκεια που μεγάλωσε όταν ο Ειρηναίος στήριξε τον Βαρθολομαίο στη σύγκρουση με τον Χριστόδουλο για το ζήτημα των Νέων Χωρών. Ο ευνοούμενος της Ρωσίας στα Ιεροσόλυμα Τιμόθεος Βόστρων μετά την εκλογή του Ειρηναίου εξάντλησε όλα τα μέσα για να τον ρίξει από δικαστικές προσφυγές μέχρι απόπειρα δολοφονίας. Ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν στέφθηκε με επιτυχία. 

Τα πράγματα δυσκόλεψαν για τη Ρωσία όταν το Ισραήλ τελικά αναγνώρισε τον Ειρηναίο το 2004.
Τα βασικά του στοιχεία εναντίον του Ειρηναίου, ο Τιμόθεος Βόστρων τα πήρε από τους Βαβύλη και Τριανταφυλλάκη, δηλαδή την ομάδα που είχε στείλει ο Χριστόδουλος στα Ιεροσόλυμα για να “υποστηρίξουν” τον Ειρηναίο. Το δίδυμο κυκλοφόρησε άσεμνες φωτογραφίες του Τιμόθεου γεγονός το οποίο αυτός επικαλέστηκε στα δικαστήρια για να καταγγείλει νόθευση της προεκλογικής εκστρατείας. Μάλιστα, χρησιμοποίησε τον Βαβύλη, που ξαφνικά μεταστράφηκε, σα μάρτυρα του! Οι απεσταλμένοι του Χριστόδουλου λειτούργησαν τελικά σαν προβοκάτορες και τελικά σαν πυροκροτητής στα θεμέλια του θρόνου. Η βόμβα έσκασε μετά την άνοδο του Αμπάς στην παλαιστινιακή ηγεσία. Με έλληνες και παλαιστίνιους στο πλευρό της ήταν πιο εύκολο για τη Ρωσία να πετύχει τους στόχους της.
Έτσι στις αρχές του 2005 το επίκεντρο της περίφημης ελληνικής εκκλησιαστικής “κάθαρσης” πήδησε τα σύνορα και μπήκε στην αυλή του πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το δίδυμο Βαβύλη- Τριανταφυλλάκη ξεφόρτωσε όλες τις σκοτεινές υποθέσεις που κουβαλούσε στις πλάτες του στον Ειρηναίο, ενώ ο Χριστόδουλος έμεινε βολικά κρυμμένος αφού καλύφθηκε πλήρως από το ελληνικό τετρακομματικό καθεστώς. 

Η συμμετοχή της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο συμπληρώθηκε με τη φοβερή κατηγορία που εξαπέλυσε ενάντια στον Ειρηναίο η παλαιστινιακή αρχή ότι ξεπούλησε μεγάλα κομμάτια γης του πατριαρχείου στους Ισραηλινούς διακυβεύοντας τα συμφέροντα των παλαιστινίων που διεκδικούν τα Ιεροσόλυμα για πρωτεύουσα του κράτους τους. Στοιχεία δεν υπήρχαν, αλλά με τη λάσπη που είχε πέσει από την Ελλάδα και με δεδομένο ότι η ελληνική κυβέρνηση και ο Χριστόδουλος δεν στήριξαν τον Ειρηναίο ήταν πιο εύκολο να πιάσει η ανυποστήρικτη κατηγορία. Ο Ειρηναίος στιγματίστηκε σαν ύποπτος εσχάτης προδοσίας για τους Παλαιστίνιους. Η Ελλάδα τον κάλεσε να αποδείξει ότι δεν είχε πουλήσει γη! Έστειλε μάλιστα επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να μελετήσει τα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι δεν είχε γίνει το έγκλημα, όπως κατέληξε και και η ίδια η επιτροπή . Στο μεταξύ οι Παλαιστίνιοι ενημέρωσαν για τους ισχυρισμούς τους την Ιορδανία, εγγυήτρια για τη λειτουργία του ορθόδοξου πατριαρχείου χώρα, και απαίτησαν από το Ισραήλ και την Ιορδανία να άρουν την εμπιστοσύνη τους στον Ειρηναίο.
Θεωρητικά η Ελλάδα δεν είχε λόγο να εμπλακεί με τέτοιο ενθουσιασμό σε μια παλαιστινιακή υπόθεση για να καρατομήσει έναν έλληνα πατριάρχη. Η στάση του υπουργείου Εξωτερικών αμφισβητήθηκε από τους εθνικιστές και η αμφισβήτηση έγινε πιο έντονη όταν οι Παλαιστίνιοι πρόβαλαν το παλιό αίτημά τους της αραβοποίησης του ελληνικού μέχρι σήμερα πατριαρχείου. Μάλιστα, ήταν φανερή και η εμπλοκή της ρώσικης πλευράς στην υπόθεση από τη στιγμή που στα τηλεοπτικά παράθυρα έβγαινε διαρκώς ο Τιμόθεος Βόστρων ή κάποιος εκπρόσωπος του για να αντιμετωπίσει τον Κούγια που είχε αναλάβει την εκπροσώπηση του Ειρηναίου, γεγονός που δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες υπόνοιες για την ελληνική εξωτερική πολιτική στο θέμα.
Οι Παλαιστίνιοι φρόντισαν να κάνουν τότε μία δήλωση ότι στηρίζουν τον ελληνικό χαρακτήρα του πατριαρχείου. Έτσι διευκολύνθηκαν τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης με πιο μαχητικό τον ΣΥΝ να ζητήσουν την άμεση καθαίρεση του Ειρηναίου ενώ η κυβέρνηση δήλωσε το ίδιο με άλλο τρόπο, δηλαδή ότι προέχουν οι θεσμοί και όχι τα πρόσωπα, που σήμαινε ότι για να σωθεί ο θεσμός του πατριαρχείου έπρεπε να φύγει ο Ειρηναίος. Σε όλη αυτή την περίοδο ο διπρόσωπος Καραμανλής άφηνε τον υφυπουργό Εξωτερικών Σκανδαλάκη να βγαίνει μπροστά ακολουθώντας την αγαπημένη του μέθοδο να κρύβεται πίσω από τους υπουργούς του.
Το Πάσχα ο Πούτιν επισκέφθηκε τα Ιεροσόλυμα. Φρόντισε η παρέμβασή του να είναι όσο το δυνατόν διακριτική για να καθησυχάσει τον Βαρθολομαίο και τους Ισραηλινούς. Ωστόσο η παρουσία του εκεί ήταν μία υπενθύμιση ότι στην περιοχή υπάρχουν ρώσικα συμφέροντα που συνδέονται με την παρουσία μίας ισχυρής μειοψηφίας ρώσων ορθοδόξων και ότι σε οποιονδήποτε χειρισμό πρέπει να ληφθεί υπόψη η ρώσικη πλευρά. Συναντήθηκε με τον τοποτηρητή της ρωσικής ιεραποστολής, και στο βιβλίο επισκεπτών υπέγραψε απευθυνόμενος στους “Φύλακες της Ορθόδοξης πίστης και των συμφερόντων του ρωσικού κράτους στην Αγία Γη” (Ελευθεροτυπία, 29/4/2005). Ανάμεσα στους ρωσο-εβραίους του Ισραήλ συγκαταλέγεται και ο υπουργός Σαράνσκι αρμόδιος για τα θρησκευτικά ζητήματα που είναι ο πιο εχθρικός απέναντι στον Ειρηναίο μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση.
Στο μεταξύ ο Ειρηναίος εξασφάλισε την ανοχή του Ισραήλ και της Ιορδανίας κερδίζοντας χρόνο για να καταρρίψει τις κατηγορίες των παλαιστινίων. Η άρνηση του να παραιτηθεί είχε περιπλέξει τα πράγματα. Ο Σκανδαλάκης κατέφυγε αμέσως στην αυλή του Βαρθολομαίου και άσκησε αφόρητες πιέσεις για να τον εξαναγκάσει να τελειώσει αυτός τον Ειρηναίο με την υπόσχεση να στηρίξει η ελληνική πλευρά τον δικό του διάδοχο. Ο Βαρθολομαίος δήλωσε ότι δεν θα αναμιχθεί όσο ο Ειρηναίος έχει τη στήριξη και την εμπιστοσύνη της Συνόδου των Ιεροσολύμων.

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ …ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ

Αυτό βέβαια ήταν κάτι που μπορούσε να αλλάξει. Ο Σκανδαλάκης το φρόντισε: <<Πριν μεταβεί στην Ιερουσαλήμ ο υφυπουργός Εξωτερικών, τα μέλη της Ιεράς Συνόδου δίσταζαν. Όταν έφυγε, τρεις συνοδικοί ζήτησαν την παραίτηση του Ειρηναίου. Όταν η Ιορδανία απαίτησε εξηγήσεις, οι τρεις έγιναν έξι και όταν ο υφυπουργός πήγε στο Φανάρι, έγιναν οχτώ. Τώρα με το ενδιαφέρον που θα δείξει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ίσως οι οχτώ γίνουν δώδεκα και χάσει την πλειοψηφία”, αναφέρει αρμόδιος διπλωμάτης. “Σε 20 μέρες πρέπει να έχουμε τελειώσει” λέει, έχοντας στο νου του το Πάσχα που έρχεται>> (Ελευθεροτυπία, 10/4/2005). Στην Ιορδανία εκτός από τον Σκανδαλάκη είχε πάει και αντιπροσωπεία της αντιπολίτευσης με πρώτο και καλύτερο τον Τιμόθεο Βόστρων (Ελευθεροτυπία, 14/4/2005).
Ο Ειρηναίος για να απαντήσει στις διαρκείς κινήσεις και εκκλήσεις των “αντιφρονούντων” ιεραρχών προς όλες τις πλευρές για την αποκήρυξή του, συγκάλεσε Σύνοδο με στόχο την επιβολή ποινών σε όσους οργάνωναν όλη αυτή την αντίδραση. Εκτός από τον Τιμόθεο Βόστρων που μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εξωτερικά γιατί ο Ειρηναίος τον είχε διώξει από τη Σύνοδο, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα που εναντιώνεται στον Ειρηναίο έχει ο Αρίσταρχος, φίλος των Παλαιστινίων και υποστηριζόμενος από τον ΣΥΝ, ο πρώτος που κατάγγειλε ανοιχτά τον Ειρηναίο. Φάνηκε ότι οι “αντιφρονούντες” δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον Ειρηναίο μέσα στη Σύνοδο, γι’ αυτό επιχείρησαν να συγκεντρώσουν πραξικοπηματικά μία πλασματική πλειοψηφία ανατροπής. Εμπόδισαν τη διεξαγωγή της Συνόδου κάνοντας αποχή οπότε δεν ήταν δυνατός ο σχηματισμός απαρτίας. Στη συνέχεια άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές εκτός Συνόδου σε κείμενο αποκήρυξης του πατριάρχη με μία αμφισβητούμενης νομιμότητας διαδικασία για την επιτυχία της οποίας ήταν κρίσιμος ο ρόλος του Οικουμενικού πατριαρχείου. Τελικά το Φανάρι πήρε θέση κατά του Ειρηναίου και συμμετείχε στην πραξικοπηματική ανατροπή προφανώς πιστεύοντας προφανώς την υπόσχεση του υπουργείου Εξωτερικών ότι θα υποστηριχθεί ο δικός του διάδοχος την επόμενη μέρα.
Έτσι συγκεντρώθηκαν οι 12 υπογραφές δηλαδή τα 2/3 των συνοδικών που απαιτούνται για την έκπτωση του πατριάρχη. Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών συντόνισε την όλη διαδικασία. Μία ανάγλυφη εικόνα της “αυθόρμητης εξέγερσης” των συνοδικών δίνει δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας: “Στην τελευταία πράξη του θρίλερ που παίχτηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων πρωταγωνιστικό ρόλο -πλην του αρμόδιου υφυπουργού, Παναγιώτη Σκανδαλάκη-έπαιξαν δύο ακόμη πρόσωπα: ο διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου, πρέσβης Κ. Κοψίδης, και η ελληνίδα πρόξενος στην Ιερουσαλήμ, Ε. Σουρανή. Ο πρώτος έκανε τον δίαυλο της κυβέρνησης με την Αγιοταφική Αδελφότητα και η πρόξενος, με την οποία ήταν σε συνεχή επαφή, τους πληροφορούσε σχεδόν κάθε μία ώρα, και ακόμα συχνότερα, όταν ένα μέλος της συνόδου προσετίθετο διά της υπογραφής του στους αντιφρονούντες. “Αλλοι δύο ακόμα, πριν προλάβει ο Ειρηναίος να αλλάξει τη σύνοδο, και όλα θα τελειώσουν” ήταν η χαρακτηριστική φράση που όλο αγωνία έβγαινε από τα χείλη τους την Παρασκευή το μεσημέρι. “Τι έγινε με τον Ησύχιο; Υπέγραψε;” ρωτούσαν την πρόξενο. Την καταφατική απάντηση για τον ιεράρχη, η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο, την πήραν λίγα λεπτά μετά τις πέντε το απόγευμα” (Ελευθεροτυπία,7/5/2005).
Μετά τη συλλογή των υπογραφών, οι “αντιφρονούντες” θεώρησαν έκπτωτο τον πατριάρχη και διόρισαν τριμελή επιτροπή για τη διοίκηση του πατριαρχείου τον Καισαρείας Βασίλειο, τον Πέτρας Κορνήλιο και τον Καπιτωλιάδος Ησύχιο, μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών.
Ο Βαρθολομαίος, που είχε μπει πια δραστήρια στο παιχνίδι και μάλιστα πρωταγωνιστικά, απέστειλε τριμελή επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να πείσει τον Ειρηναίο να παραιτηθεί αναγνωρίζοντας στην πράξη το πραξικόπημα. Η τριμελής επιτροπή κάλεσε τον Ειρηναίο να πάει στο Φανάρι για να συναντηθεί με τον Βαρθολομαίο και τον νέο πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄. Να θυμίσουμε εδώ ότι ο Θεόδωρος αναδείχτηκε πατριάρχης όταν ο προκάτοχος του σκοτώθηκε σε ένα αεροπορικό ατύχημα που αποδεικνύεται όλο και πιο ύποπτο. Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση της πτώσης του Σινούκ.
Ο Ειρηναίος δεν δέχτηκε την πρόσκληση, αντίθετα κατάγγειλε τον Οικουμενικό πατριάρχη αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του τον φυσικό αυτουργό της καθαίρεσής του. Αυτή είναι η μαεστρία της ρώσικης διπλωματίας. Να βάζει τους αντιπάλους της να αλληλοσπαράσσονται και η ίδια να εμφανίζεται σε δεύτερο πλάνο.
Από τους πρώτους πάντως που έσπευσαν να “αγκαλιάσουν” τους αγιοταφίτες κληρικούς και να διαγράψουν ουσιαστικά από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα τον Ειρηναίο ήταν ο Αλέξιος Μόσχας (Ελευθεροτυπία, 15/5/2005).
Στο μεταξύ χρόνο ένας διαρκής πόλεμος εξελισσόταν ανάμεσα στον Ειρηναίο που είχε περιοριστεί στην πατριαρχική κατοικία και στους “αντιφρονούντες” που έφτασαν μέχρι και κατάληψη του χώρου του πατριαρχείου για να του εμποδίσουν την είσοδο στην αίθουσα του θρόνου. Οι τηλεοπτικές εικόνες με τους ρασοφόρους να κρατάνε τα κλειδιά και να ανταλλάσσουν “ψιλές” ήταν μοναδικές.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΥΓΚΑΛΕΙ ΤΗ “ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΤΕΛΗ ΣΥΝΟΔΟ”ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

Μετά το πραξικόπημα ο Βαρθολομαίος συγκάλεσε τη λεγόμενη “μείζονα και υπερτελή σύνοδο” δηλαδή τη σύνοδο όλων των ορθοδόξων εκκλησιών για να αποφασίσει σχετικά με την τύχη του Ειρηναίου. Σε αυτή τη σύνοδο ο Αλέξιος παρόλο που δεν αναγνωρίζει την οικουμενικότητα του πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης έστειλε το δεξί του χέρι το γνωστό μητροπολίτη Σμόλενσκ Κύριλλο, τον άνθρωπο που έρχεται σε επαφή με τον Χριστόδουλο εκ μέρους της ρώσικης εκκλησίας, ο οποίος φτάνοντας στο Φανάρι δήλωσε : “Από τότε που λάβαμε την επιστολή της Ιεράς Συνόδου (σ.σ.: του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων) έχουμε πάψει να μνημονεύουμε προσωρινά τον Πατριάρχη και την Ιερά Σύνοδο” (Ελευθεροτυπία, 24/5/2005).
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν πήρε καμία απολύτως απόφαση σχετικά με το αν αναγνωρίζει τη νέα κατάσταση ή αν στηρίζει τον Ειρηναίο. Αντίθετα, εξουσιοδότησε “εν λευκώ” τον Χριστόδουλο να ψηφίσει για λογαριασμό της. Εδώ αποδεικνύεται η αξία που είχε η λεγόμενη “κάθαρση” που πραγματοποιήθηκε από το καθεστώς στο εσωτερικό της εκκλησίας με το χτύπημα των εθνικιστών. Ο Χριστόδουλος ακολουθώντας την τακτική Καραμανλή δεν είχε πάρει ανοιχτά θέση σε όλη τη διάρκεια της κρίσης. Επίσης σε όλη αυτή την περίοδο ακολούθησε μία τακτική ύφεσης στις σχέσεις του με το Φανάρι για να διευκολύνει την εξέλιξη της πτώσης του Ειρηναίου. Το τραγικό λάθος του Βαρθολομαίου και μάλιστα η αχαριστία του σε αυτή την υπόθεση φάνηκε όταν κατά τη διάρκεια της συνόδου ο Ειρηναίος ζήτησε “συγνώμη” από τον Χριστόδουλο για τη θέση που είχε πάρει εναντίον του και υπέρ του Οικουμενικού πατριαρχείου στη σύγκρουση για τις Νέες Χώρες. Αυτή η συγνώμη της τελευταίας στιγμής δεν εμπόδισε βέβαια τον Χριστόδουλο να ψηφίσει κατά του Ειρηναίου μαζί με τον Κύριλλο Σμόλενσκ.
Η σύνοδος τελικά αποφάσισε να “διαγράψει τον Ειρηναίο από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα”, ποινή που σήμαινε ουσιαστικά την έκπτωσή του αφού του αφαιρούσε την αναγνώριση ως πατριάρχη Ιεροσολύμων. Αυτή η απόφαση είχε όλα τα χαρακτηριστικά της πραξικοπηματικής κάθαρσης, αφού δεν επικαλείται κάποιο θρησκευτικό παράπτωμα που συνεπάγεται την έκπτωση και καθαίρεση, αλλά την “απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας”. Επτά από τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφισαν υπέρ της ποινής, τρεις δήλωσαν τη στήριξή τους στον Ειρηναίο, ενώ στη Σύνοδο δεν παρουσιάστηκαν οι εκπρόσωποι άλλων τριών Ορθόδοξων Εκκλησιών (Σερβίας, Βουλγαρίας και Τσεχικών Χωρών, και Σλοβακίας). Ο μητροπολίτης Πολωνίας Σάββας, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να μνημονεύει τον Ειρηναίο. Φαίνεται ότι παρόλο που πήρε την πλειοψηφία, ο Βαρθολομαίος δεν έπεισε και αυτή η κίνηση πέρα από όλες τις άλλες συνέπειες θα του στερήσει την απήχηση και το κύρος του στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ενώ θα τον κάνει ακόμα πιο τρωτό στην πίεση του πατριαρχείου Μόσχας που προοιωνίζεται θυελλώδης. Μετά το τέλος της Συνόδου ο Βαρθολομαίος δήλωσε ικανοποιημένος για την “κάθαρση”: “Όταν είναι ανάγκη και τις εγχειρήσεις και στα νοσοκομεία, παίρνει κανείς το νυστέρι και καθαρίζει το απόστημα. Δεν λέγω ότι ο Πατριάρχης ήταν απόστημα φυσικά, προς Θεού, αλλά έκανε λάθη τα οποία έστρεψαν όλους τους συνεργάτες του εναντίον του. Έμεινε με ελάχιστους ανθρώπους και δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει ομαλά και κανονικά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή” (Ελευθεροτυπία, 26/5/2005). Το κακό για το Βαρθολομαίο είναι ότι δεν έκανε εγχείριση σε κάποιον τρίτο αλλά διέπραξε αυτό-ακρωτηριασμό. Ο Ειρηναίος δεν αναγνώρισε την απόφαση.
Το επόμενο βήμα ήταν η η εκλογή ενός τοποτηρητή για τη διεξαγωγή των εκλογών. Αυτή τη θέση την έδωσαν στον Κορνήλιο Πέτρας, δηλαδή στον Βαρθολομαίο ο οποίος πρέπει μέχρι το τέλος να εμφανίζεται στα μάτια του Ειρηναίου αλλά και όλης της ορθόδοξης εκκλησίας σαν υπεύθυνος για την πτώση του. Από την άλλη με αυτή την κίνηση αφαίρεσαν από τον Κορνήλιο τη δυνατότητα να θέσει υποψηφιότητα. Πόσα λίγα κατάλαβε από όλα αυτά ακόμα και ο ίδιος ο Ειρηναίος φάνηκε από το ότι έκανε μήνυση στον Σκανδαλάκη προσωπικά για τις ενέργειες του εναντίον του και ζήτησε ταυτόχρονα την παρέμβαση του Καραμανλή!

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όταν ωστόσο είχε εξασφαλιστεί η πτώση του Ειρηναίου, ξαφνικά σημειώθηκε το φαινομενικά παράδοξο οι Παλαιστίνιοι που πρώτοι την προκάλεσαν να την αμφισβητήσουν! Λίγο πριν τη σύγκλιση της Μείζονος Συνόδου διέρρευσε από κύκλους του παλαιστίνιου πρωθυπουργού Κορρέι, συμμάχου του Αμπάς ότι συμφέρει τους Παλαιστίνιους να παραμείνει ο Ειρηναίος στο θρόνο! Η δικαιολόγηση αυτής της στροφής ήταν ότι ο Ειρηναίος… συνεργάζεται με τους Παλαιστινίους για να ανακτήσουν τη γη τους! Διέρρευσε επίσης ότι το πόρισμα της τριμελούς επιτροπής που είχε ορίσει η παλαιστινιακή αρχή για τη διερεύνηση των πωλήσεων δεν καταλογίζει ευθύνες στον Ειρηναίο (που στο μεταξύ είχε χάσει το θρόνο του). Τελικά, οι Παλαιστίνιοι που μέχρι τώρα διοργάνωναν όλες τις συγκεντρώσεις ενάντια στον Ειρηναίο έξω από το πατριαρχείο, εμφανίστηκαν να τον συνοδεύουν με τραγούδια στην πρώτη λειτουργία που έκανε μετά την ουσιαστική καθαίρεση του από τη διορθόδοξη σύνοδο στη Ραμάλα! Η λειτουργία αυτή οδήγησε και στην οριστική καθαίρεση του από τη Σύνοδο των Ιεροσολύμων που από “πρώην πατριάρχη” τον έκανε “μοναχό”.
Από την παλαιστινιακή πλευρά ακούγονται κάποιες φήμες για σύγκρουση Αμπάς – Κορρέι και ότι ο Αμπάς δεν εγκρίνει όλες αυτές τις κινήσεις. Φαίνεται όμως ότι επίτηδες ο Αμπάς κρύβεται πίσω από τον Κορέι για να μην πάρει ο ίδιος την ευθύνη για την αιφνίδια αλλαγή τακτικής που αποσκοπεί στον έλεγχο της διαδοχής του Ειρηναίου από τους Παλαιστινίους, τους κατεξοχήν συμμάχους της Ρωσίας στον αραβικό κόσμο μετά την άνοδο του Αμπάς στη ηγεσία τους. Ο λόγος είναι απλός: Ο Αμπάς δεν εμφανίζεται καθόλου σα ρωσόφιλος στα μάτια του Ισραήλ και της Δύσης αλλά σαν μετριοπαθής δυτικόφιλος. Άρα κάποιος άλλος πρέπει να χρεώνεται την ανατολική και αντισραηλινή πολιτική του.
Ο ξαφνικός προσεταιρισμός του Ειρηναίου από τους Παλαιστίνιους έχει την εξής εξήγηση: Στρέφεται άμεσα ενάντια στον Βαρθολομαίο. Οι Παλαιστίνιοι και από μόνοι τους αλλά και κατ εντολή της Μόσχας δεν αναγνωρίζουν σαν τοποτηρητή τον άνθρωπο του Βαρθολομαίου Κορνήλιο καθώς σε καμιά περίπτωση δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί σαν αντιδυτικοί να επιτρέψουν σε έναν δυτικόφιλο πατριάρχη σαν τον Βαρθολομαίο να ελέγξει το πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Τελικός στόχος των Παλαιστινίων είναι να εξουδετερώσουν τον Βαρθολομαίο. Αυτό το κάνουν σέρνοντας εναντίον του και τον μισοπεθαμένο Ειρηναίο για να αναδείξουν ένα διάδοχο αρεστό στη Ρωσία (κάτι που δεν μπορεί να το κάνει ανοιχτά η Ελλάδα). Η μεταστροφή των Παλαιστινίων δεν είναι αληθινή υπέρ του Ειρηναίου, αλλά υπέρ του “πτώματος” του Ειρηναίου και έχει σαν στόχο να ρίξουν οι ελάχιστοι εναπομείναντες συνοδικοί του Ειρηναίου το βάρος τους υπέρ του “ρώσου” υποψηφίου και κατά του υποψήφιου του Βαρθολομαίου. Αυτό φαίνεται και από το πώς αντιδρά απέναντί τους η Ελλάδα που πρωταγωνίστησε στην καθαίρεση Ειρηναίου. Είναι απλά απαθής, που σημαίνει την ενδιαφέρει να πάρει η Μόσχα το Πατριαρχείο και όχι το Φανάρι στο οποίο το είχε υποσχεθεί. Ένας παλαιστίνιος αξιωματούχος δήλωσε κυνικά: “Εμείς ενδιαφερόμαστε να μη χάσουμε τα εδάφη μας και οι Ισραηλινοί να προσαρτήσουν νέα εδάφη. Για την Ελλάδα δεν είναι παρά ένα παιχνίδι “κυριαρχίας”” (Ελευθεροτυπία, 5/6/2005). Η Ελλάδα όμως είχε την κυριαρχία και έκανε ότι μπορούσε για να τη χάσει και να βάλει μέσα στο παιχνίδι τους Παλαιστίνιους και τελικά τους Ρώσους.
Ο τοποτηρητής Κορνήλιος έχει αναγνωριστεί μέχρι στιγμής μόνο από την Ιορδανία. Θα πρέπει να αναγνωριστεί και από Ισραήλ και Παλαιστίνη για να διεξαχθεί νόμιμα η εκλογική διαδικασία. Το Ισραήλ κρατάει γενικά επιφυλακτική στάση και δεν ξεκαθαρίζει τη στάση του.
Ήδη έχει γίνει αποδεκτό ότι δεν θα πρέπει να συμμετέχουν ως υποψήφιοι πρόσωπα που είχαν συνεργαστεί με τον Ειρηναίο στη διοίκηση και στην οικονομική διαχείριση. Τρία πρόσωπα εμφανίζονται επικρατέστερα: Ο Αρίσταρχος Κωνσταντίνης ο οποίος όπως είπαμε παραπάνω είναι αυτός που προτιμούν οι Παλαιστίνιοι και ο ΣΥΝ, ο Θεόφιλος Γεράσων ο οποίος εμφανίζεται να πρόσκειται στον Βαρθολομαίο και ο Θεόφιλος Θαβωρίου ο οποίος προέρχεται από το περιβάλλον Ειρηναίου και φαίνεται να έχει την εύνοια της Δύσης και της ελληνικής κυβέρνησης (νομίζουμε υποκριτικά, το ίδιο υποκριτικά όπως είχε υποστηρίξει και τον ίδιο τον Ειρηναίο).
Αυτή τη στιγμή επικρατεί μία ρευστή κατάσταση σύγχυσης και ανωμαλίας. Σε τέτοιες καταστάσεις η Ρωσία θριαμβεύει, ειδικά αν τις έχει προκαλέσει η ίδια. Το πιθανότερο είναι ότι οι εκλογές θα ξεκινήσουν μόνο όταν θα έχει εξασφαλίσει τους ευνοϊκούς γι’ αυτή συσχετισμούς.
Η Ελλάδα από την άλλη έδειξε σε αυτή την υπόθεση τον πιο άθλιο και υποτακτικό στους ρώσους ιμπεριαλιστές πρόσωπό της. Η κατρακύλα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής όσο στην εξουσία βρίσκεται το τετρακομματικό σοσιαλφασιστικό μέτωπο θα συνεχίζεται. Δεν θα τη σταματήσει βέβαια κανένας Ειρηναίος, και κανένας Καλλίνικος. Μόνο οι δημοκράτες μπορούν να αντισταθούν με συνέπεια στο σημερινό σάπιο καθεστώς και να εμποδίσουν την υποδούλωση της χώρας στο ρωσοκινέζικο νεοχιτλερικό άξονα.

ΠΗΓΗ ΟΑΚΚΕ 

 Tα στερνά τιμούν τα πρώτα λέει ο θυμόσοφος λαός θέλοντας να δείξει την αξία της συνέπειας λόγου και έργου κατά τη διάρκεια του βίου κάποιου.

Μίκης Θεοδωράκης : Καθαρές πολιτικές και ιστορικές καταγραφές. 

Χωρίς όρεξη θα έλεγα γράφονται τούτες εδώ οι γραμμές καθώς το δάκρυ, η λύπη υπάρχει ακόμη φρέσκο στα μάτια των συγγενών αλλά και ολόκληρου του λαού και θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου καλή ώρα να ομιλούμε πάνω ουσιαστικά από ένα λείψανο. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που αποτέλεσε "σημαία" του αντιδικτατορικού αγώνα. 

Για τον Μίκη εξ άλλου και τις θέσεις του διαχρονικά έχει ασκηθεί αυστηρότατη κριτική και μας βρήκαν μαχητικά - κάθετα αντίθετους. 

Όμως τις μέρες αυτές οι μεγαλύτεροι εχθροί της χώρας μας και μαζί τους όλη η αστική τάξη με κάθε τρόπο πλειοδοτούν σ ένα απόλυτο θέατρο αξιοποίησης των αισθημάτων του λαού προσπαθώντας να δώσουν απίστευτες διαστάσεις στον νεκρό συνθέτη που κι ο ίδιος θα εκπλήσσονταν ενδεχομένως. 

Του προσδίδουν διαστάσεις Μοναδικού, όχι απλά εθνικού αλλά Παγκόσμιου Αγωνιστή της δημοκρατίας της προόδου και ιδιαίτερα του κομμουνισμού κι ότι τέτοιος υπήρξε μέχρι το τέλος.

Υπάρχει ανάγκη λοιπόν πολιτική και κοινωνική να αποκαταστήσουμε την πικρή αλήθεια όσο πικρή κι αν είναι ..όσο χώρο και κόπο χρειαστεί. 

Τα τελευταία 30 χρόνια λοιπόν ο Μ. Θεοδωράκης κυριολεκτικά έδρασε στους χώρους ακριβώς εκείνους που είναι αντίθετοι με ότι τον έκαμε αγαπητό στον λαό και όσο ο χρόνος περνά θα φαίνεται ξεκάθαρα στον λαό αυτόν ότι οι χώροι αυτοί ήταν εκείνοι που οδήγησαν την Ελλάδα σε μια νέα εθνική και κοινωνική τραγωδία. 

- Σήμερα φαίνεται στους περισσότερους περίπου φυσικό που ο άνθρωπος - σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα πρωτοστάτησε το 1990 ενός κινήματος απόλυτα αντιδραστικού που δημιουργήθηκε για να εξαφανίσει αν ήταν δυνατόν το μακεδονικό έθνος και να απομονωθεί μέχρι θανάτου φυσικού των κατοίκων του το αντίστοιχο ανεξάρτητο κράτος.

- Μερικά χρόνια αργότερα με την ανοχή και προστασία όλων των ελληνικών καθεστωτικών κομμάτων υιοθέτησε τον πιο άθλιο - πρωτόγονο αντισημιτισμό που του κόστισε και μία διεθνή καταδίκη. 

- Το πολιτικό και ιδεολογικό έρεβος ολοκληρώθηκε όταν ίδρυσε ένα κόμμα την "Σπίθα" η οποία κάλεσε την χώρα να συμπαραταχθεί με την Πουτινική φασιστική - ολιγαρχική Ρωσία....

- Αποκορύφωση όμως - το κερασάκι - στον πολιτικό του και ιδεολογικό εξευτελισμό αποτέλεσε η αναγνώριση των ναζιστο-κανίβαλων απογόνων δοσίλογων της "χρυσής αυγής" ως τους "ανθρώπους που αγαπάνε την Ελλάδα" 

Όμως ο ίδιος δεν ξέχασε να δηλώσει πολιτική και ιδεολογική προσχώρηση στο ψευτοΚΚΕ επίσης. Το κόμμα - ηγετικό πρακτορείο του νεοχιτλερικού άξονα Ρωσίας-Κίνας καθόλου συμπτωματικά μένει ανέγγιχτο μακριά από οποιαδήποτε κριτική οποιουδήποτε άλλου κόμματος ...αντίθετα κιόλας "μπορεί σου λέει να διαφωνούμε αλλά είναι παλληκάρια." ...λένε οι λοιποί σκόπιμα πιστώνοντας στο σοσιαλφασιστικό Μπρεζνιεφικό κατασκεύασμα ...την δόξα και την τιμή του παλιού ΚΚΕ και των αγωνιστών του. Όλα αυτά για πολλούς λόγους αλλά και ένας κύριος και σοβαρός....Με τον τρόπο αυτό το ψευτοΚΚΕ - η επιτομή του σοσιαλφασισμού- μπορεί να αποδίδει "εύσημα", να "δοξάζει" ή να "απαξιώνει" πανεύκολα από θέση αμόλυντου και ακέραιου σε οποιονδήποτε ανάλογα με τι συμφέρει. 

Έτσι προκειμένου να καταπιεί εύκολα ο λαός την πλέον αντιδραστική, εθνικιστική, αντισημιτική, φιλοναζιστική στάση Μ. Θεοδωράκη ...Αγιοποιεί τον καλλιτέχνη μαζί βεβαίως με την φιλορωσική αστική τάξη ρίχνοντας στην κορφή και ολίγη από την μουσική της νιότης. 

Αυτά τα τραγούδια είναι βαθύτατα λαϊκά, ανήκουν στον λαό γιατί αυτός τα υιοθέτησε σε συγκεκριμένες συνθήκες και αγώνες και θα τα χρησιμοποιήσει ξανά σίγουρα στους νέους σκληρότερους αγώνες που έρχονται. Αυτά τα τραγούδια δεν είναι τραγούδια επετειακά, δεν είναι τραγούδια συναισθηματικά και προσπαθούν οι ίδιοι να τα εξευτελίσουν μέσα στην επετειακή υποκρισία όπως προσπάθησαν να σφετεριστούν το Πολυτεχνείο και να το πνίξουν κι αυτό γιατί ούτε του Πολυτεχνείου την ψυχή ήθελαν ούτε του αντιδικτατορικού αγώνα θέλουν...δεν κάνουν για τα αφεντικά τους στην Μόσχα και το Πεκίνο αυτά ...κι έτσι τα πνίγουν ατις φανφαροεπετείους των.

Αυτό όμως που θα είναι τεράστιο πρόβλημα για τον λαό να μπορέσει να δώσει μια δύσκολη μάχη ενάντια στα συναισθήματα που του έχουν δημιουργήσει αυτοί οι ίδιοι τύραννοι συνδέοντας τον σοσιαλφασισμό με τα αληθινά τραγούδια της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της Δικαιοσύνης.  

Τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη είναι βέβαιο ότι θα οικειοποιηθούν ξανά από τον λαό γιατί εξέφρασαν ένα τεράστιο φάσμα πολιτικών, ιδεολογικών και ταξικών δυνάμεων κατά την διάρκεια ενός μακρύ δημοκρατικού και αντιδικτατορικού αγώνα. 

Αυτό το γνήσιο ευρύ μέτωπο...στο τέλος του αντιδικτατορικού αγώνα μέσα από συγκρούσεις των ταξικών δυνάμεων που ακολούθησαν, ηττήθηκε. Ασφαλώς νικητής δεν ήταν η νεολαία που ηγήθηκε μεν αλλά που ηττήθηκε στην μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου γιατί ούτε την οργάνωση είχε, ούτε την εργατική βάση ούτε ασφαλώς είχε πολιτικό στόχο και πρόγραμμα που να αποφέρει έστω ένα μέρος της εξουσίας. 

Αλλά ακόμη και οι αστικοδημοκρατικές δυνάμεις του μετώπου που ήρθαν στην εξουσία δεν ήταν νικητές. Τον πυρήνα της ισχύος τον κράτησε ο μέγας ελληνικός σοβινισμός. Μεταλλαγμένος με ευρωπαϊκή, συχνά τριτοκοσμική - αντιιμπεριαλιστική μορφή και πληγωμένος από την απώλεια της Κύπρου αλλά μονίμως ξενόδουλος. 

Με βάση αυτόν τον σοβινισμό και οξύνοντας τον ακραία μια με το μακεδονικό μια με την υποδαύλιση της εχθρότητας με την Τουρκία ...κατάφερε τελικά να αρπάξει την πολιτική ηγεμονία στο κράτος ο νέος φασιστικός ρώσικος ιμπεριαλισμός που με αριστερό σακκάκι και κουνώντας σημαίες ψευτοεπανάστασης και ψευτοσοσιαλισμού μέσα στο αστικοδημοκρατικό αντιδικτατορικό μέτωπο, ήταν κρυμμένος και υπονόμευε. 

Ο παραδοσιακός ελληνικός σοβινισμός δεν μπόρεσε να αντισταθεί σ αυτην την λαίλαπα παρ΄ ότι προσπάθησε ελάχιστα μερικές φορές. 

 Έτσι ήταν ακόμα και στα τραγούδια της αντιδικτατορικής αντίστασης, κυρίως μέσα στη μυστικιστική ποίηση του Ελύτη με τη μορφή της δήθεν τρισχιλιόχρονης ελληνοβυζαντινής συνέχειας που από κάτω της βρίσκεται η ανομολόγητη αξίωση πολιτιστικής υπεροχής του νεοέλληνα αστού σαν απάντηση στη Δύση που νιώθει πως τον υποτιμάει.

Αυτήν την ποίηση ο Θεοδωράκης την αποθέωσε επειδή εκεί βρισκόταν και η δική του ιδεολογική αχίλλεια φτέρνα. Αυτή η αντιδραστική μυθολογία, τελικά κατάπιε και τους δυο δημιουργούς στην αντιδραστική άβυσσο του μακεδονικού, ενώ τον δεύτερο τον έστειλε στον αντισημιτισμό και τελικά στο φιλοχρυσαυγιτισμό και στην Πουτινοφιλία.

Τίποτα το ωραίο και τίποτα το άσχημο δεν πέφτει από τον ουρανό. Και τελικά κανείς δεν είναι άτρωτος από τα κύματα της ταξικής πάλης. Εκείνος δηλαδή που σε μια φάση βρέθηκε στην κορυφή ενός κύματος στην επόμενη μπορεί σε μια άλλη να βρεθεί στον πυθμένα του. Ακόμα και λαοί και έθνη ολόκληρα μπορούν να έχουν μια τέτοια πορεία. Σε ότι αφορά τις δυο αντίθετες πλευρές μιας πορείας, δηλαδή και τα πάνω της και τα κάτω της πρέπει να αναγνωρίζονται από τον έντιμο ιστορικό στο σωστό τους μέγεθος, αλλά ένας άνθρωπος της ταξικής πάλης κρίνεται τελικά από το σε ποιο στρατόπεδο θα παραδώσει την τελευταία του πνοή.

ΠΗΓΗ ΟΑΚΚΕ 

Tα στερνά τιμούν τα πρώτα λέει ο θυμόσοφος λαός θέλοντας να δείξει την αξία της συνέπειας λόγου και έργου κατά τη διάρκεια του βίου κάποιου.

Μίκης Θεοδωράκης : Καθαρές πολιτικές και ιστορικές καταγραφές. 

Χωρίς όρεξη θα έλεγα γράφονται τούτες εδώ οι γραμμές καθώς το δάκρυ, η λύπη υπάρχει ακόμη φρέσκο στα μάτια των συγγενών αλλά και ολόκληρου του λαού και θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου καλή ώρα να ομιλούμε πάνω ουσιαστικά από ένα λείψανο. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που αποτέλεσε "σημαία" του αντιδικτατορικού αγώνα. 

Για τον Μίκη εξ άλλου και τις θέσεις του διαχρονικά έχει ασκηθεί αυστηρότατη κριτική και μας βρήκαν μαχητικά - κάθετα αντίθετους. 

Όμως τις μέρες αυτές οι μεγαλύτεροι εχθροί της χώρας μας και μαζί τους όλη η αστική τάξη με κάθε τρόπο πλειοδοτούν σ ένα απόλυτο θέατρο αξιοποίησης των αισθημάτων του λαού προσπαθώντας να δώσουν απίστευτες διαστάσεις στον νεκρό συνθέτη που κι ο ίδιος θα εκπλήσσονταν ενδεχομένως. 

Του προσδίδουν διαστάσεις Μοναδικού, όχι απλά εθνικού αλλά Παγκόσμιου Αγωνιστή της δημοκρατίας της προόδου και ιδιαίτερα του κομμουνισμού κι ότι τέτοιος υπήρξε μέχρι το τέλος.

Υπάρχει ανάγκη λοιπόν πολιτική και κοινωνική να αποκαταστήσουμε την πικρή αλήθεια όσο πικρή κι αν είναι ..όσο χώρο και κόπο χρειαστεί. 

Τα τελευταία 30 χρόνια λοιπόν ο Μ. Θεοδωράκης κυριολεκτικά έδρασε στους χώρους ακριβώς εκείνους που είναι αντίθετοι με ότι τον έκαμε αγαπητό στον λαό και όσο ο χρόνος περνά θα φαίνεται ξεκάθαρα στον λαό αυτόν ότι οι χώροι αυτοί ήταν εκείνοι που οδήγησαν την Ελλάδα σε μια νέα εθνική και κοινωνική τραγωδία. 

- Σήμερα φαίνεται στους περισσότερους περίπου φυσικό που ο άνθρωπος - σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα πρωτοστάτησε το 1990 ενός κινήματος απόλυτα αντιδραστικού που δημιουργήθηκε για να εξαφανίσει αν ήταν δυνατόν το μακεδονικό έθνος και να απομονωθεί μέχρι θανάτου φυσικού των κατοίκων του το αντίστοιχο ανεξάρτητο κράτος.

- Μερικά χρόνια αργότερα με την ανοχή και προστασία όλων των ελληνικών καθεστωτικών κομμάτων υιοθέτησε τον πιο άθλιο - πρωτόγονο αντισημιτισμό που του κόστισε και μία διεθνή καταδίκη. 

- Το πολιτικό και ιδεολογικό έρεβος ολοκληρώθηκε όταν ίδρυσε ένα κόμμα την "Σπίθα" η οποία κάλεσε την χώρα να συμπαραταχθεί με την Πουτινική φασιστική - ολιγαρχική Ρωσία....

- Αποκορύφωση όμως - το κερασάκι - στον πολιτικό του και ιδεολογικό εξευτελισμό αποτέλεσε η αναγνώριση των ναζιστο-κανίβαλων απογόνων δοσίλογων της "χρυσής αυγής" ως τους "ανθρώπους που αγαπάνε την Ελλάδα" 

Όμως ο ίδιος δεν ξέχασε να δηλώσει πολιτική και ιδεολογική προσχώρηση στο ψευτοΚΚΕ επίσης. Το κόμμα - ηγετικό πρακτορείο του νεοχιτλερικού άξονα Ρωσίας-Κίνας καθόλου συμπτωματικά μένει ανέγγιχτο μακριά από οποιαδήποτε κριτική οποιουδήποτε άλλου κόμματος ...αντίθετα κιόλας "μπορεί σου λέει να διαφωνούμε αλλά είναι παλληκάρια." ...λένε οι λοιποί σκόπιμα πιστώνοντας στο σοσιαλφασιστικό Μπρεζνιεφικό κατασκεύασμα ...την δόξα και την τιμή του παλιού ΚΚΕ και των αγωνιστών του. Όλα αυτά για πολλούς λόγους αλλά και ένας κύριος και σοβαρός....Με τον τρόπο αυτό το ψευτοΚΚΕ - η επιτομή του σοσιαλφασισμού- μπορεί να αποδίδει "εύσημα", να "δοξάζει" ή να "απαξιώνει" πανεύκολα από θέση αμόλυντου και ακέραιου σε οποιονδήποτε ανάλογα με τι συμφέρει. 

Έτσι προκειμένου να καταπιεί εύκολα ο λαός την πλέον αντιδραστική, εθνικιστική, αντισημιτική, φιλοναζιστική στάση Μ. Θεοδωράκη ...Αγιοποιεί τον καλλιτέχνη μαζί βεβαίως με την φιλορωσική αστική τάξη ρίχνοντας στην κορφή και ολίγη από την μουσική της νιότης. 

Αυτά τα τραγούδια είναι βαθύτατα λαϊκά, ανήκουν στον λαό γιατί αυτός τα υιοθέτησε σε συγκεκριμένες συνθήκες και αγώνες και θα τα χρησιμοποιήσει ξανά σίγουρα στους νέους σκληρότερους αγώνες που έρχονται. Αυτά τα τραγούδια δεν είναι τραγούδια επετειακά, δεν είναι τραγούδια συναισθηματικά και προσπαθούν οι ίδιοι να τα εξευτελίσουν μέσα στην επετειακή υποκρισία όπως προσπάθησαν να σφετεριστούν το Πολυτεχνείο και να το πνίξουν κι αυτό γιατί ούτε του Πολυτεχνείου την ψυχή ήθελαν ούτε του αντιδικτατορικού αγώνα θέλουν...δεν κάνουν για τα αφεντικά τους στην Μόσχα και το Πεκίνο αυτά ...κι έτσι τα πνίγουν ατις φανφαροεπετείους των.

Αυτό όμως που θα είναι τεράστιο πρόβλημα για τον λαό να μπορέσει να δώσει μια δύσκολη μάχη ενάντια στα συναισθήματα που του έχουν δημιουργήσει αυτοί οι ίδιοι τύραννοι συνδέοντας τον σοσιαλφασισμό με τα αληθινά τραγούδια της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της Δικαιοσύνης.  

Τα τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη είναι βέβαιο ότι θα οικειοποιηθούν ξανά από τον λαό γιατί εξέφρασαν ένα τεράστιο φάσμα πολιτικών, ιδεολογικών και ταξικών δυνάμεων κατά την διάρκεια ενός μακρύ δημοκρατικού και αντιδικτατορικού αγώνα. 

Αυτό το γνήσιο ευρύ μέτωπο...στο τέλος του αντιδικτατορικού αγώνα μέσα από συγκρούσεις των ταξικών δυνάμεων που ακολούθησαν, ηττήθηκε. Ασφαλώς νικητής δεν ήταν η νεολαία που ηγήθηκε μεν αλλά που ηττήθηκε στην μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου γιατί ούτε την οργάνωση είχε, ούτε την εργατική βάση ούτε ασφαλώς είχε πολιτικό στόχο και πρόγραμμα που να αποφέρει έστω ένα μέρος της εξουσίας. 

Αλλά ακόμη και οι αστικοδημοκρατικές δυνάμεις του μετώπου που ήρθαν στην εξουσία δεν ήταν νικητές. Τον πυρήνα της ισχύος τον κράτησε ο μέγας ελληνικός σοβινισμός. Μεταλλαγμένος με ευρωπαϊκή, συχνά τριτοκοσμική - αντιιμπεριαλιστική μορφή και πληγωμένος από την απώλεια της Κύπρου αλλά μονίμως ξενόδουλος. 

Με βάση αυτόν τον σοβινισμό και οξύνοντας τον ακραία μια με το μακεδονικό μια με την υποδαύλιση της εχθρότητας με την Τουρκία ...κατάφερε τελικά να αρπάξει την πολιτική ηγεμονία στο κράτος ο νέος φασιστικός ρώσικος ιμπεριαλισμός που με αριστερό σακκάκι και κουνώντας σημαίες ψευτοεπανάστασης και ψευτοσοσιαλισμού μέσα στο αστικοδημοκρατικό αντιδικτατορικό μέτωπο, ήταν κρυμμένος και υπονόμευε. 

Ο παραδοσιακός ελληνικός σοβινισμός δεν μπόρεσε να αντισταθεί σ αυτην την λαίλαπα παρ΄ ότι προσπάθησε ελάχιστα μερικές φορές. 

 Έτσι ήταν ακόμα και στα τραγούδια της αντιδικτατορικής αντίστασης, κυρίως μέσα στη μυστικιστική ποίηση του Ελύτη με τη μορφή της δήθεν τρισχιλιόχρονης ελληνοβυζαντινής συνέχειας που από κάτω της βρίσκεται η ανομολόγητη αξίωση πολιτιστικής υπεροχής του νεοέλληνα αστού σαν απάντηση στη Δύση που νιώθει πως τον υποτιμάει.

Αυτήν την ποίηση ο Θεοδωράκης την αποθέωσε επειδή εκεί βρισκόταν και η δική του ιδεολογική αχίλλεια φτέρνα. Αυτή η αντιδραστική μυθολογία, τελικά κατάπιε και τους δυο δημιουργούς στην αντιδραστική άβυσσο του μακεδονικού, ενώ τον δεύτερο τον έστειλε στον αντισημιτισμό και τελικά στο φιλοχρυσαυγιτισμό και στην Πουτινοφιλία.

Τίποτα το ωραίο και τίποτα το άσχημο δεν πέφτει από τον ουρανό. Και τελικά κανείς δεν είναι άτρωτος από τα κύματα της ταξικής πάλης. Εκείνος δηλαδή που σε μια φάση βρέθηκε στην κορυφή ενός κύματος στην επόμενη μπορεί σε μια άλλη να βρεθεί στον πυθμένα του. Ακόμα και λαοί και έθνη ολόκληρα μπορούν να έχουν μια τέτοια πορεία. Σε ότι αφορά τις δυο αντίθετες πλευρές μιας πορείας, δηλαδή και τα πάνω της και τα κάτω της πρέπει να αναγνωρίζονται από τον έντιμο ιστορικό στο σωστό τους μέγεθος, αλλά ένας άνθρωπος της ταξικής πάλης κρίνεται τελικά από το σε ποιο στρατόπεδο θα παραδώσει την τελευταία του πνοή.

ΠΗΓΗ ΟΑΚΚΕ 

#πολιτική # Μ, Θεοδωράκης # ιστορία